Japonczycy sa specyficzni. W sumie kazdy narod jest na swoj sposob specyficzny, ma swoj klimat, nastroj i charakter. Norma. Japonczycy sa specyficzni, bo udalo im sie osiagnac cos, co do dzis nie udaje sie wielu innym nacjom. Japonczycy jako spoleczenstwo maja swoje ciemne strony, problemy i dramaty...ale japonskie spoleczenstwo jest zdyscyplinowane. To strasznie charakterystyczna cecha i podoba mi sie bardzo. Nie dlatego, ze lubie pruski "Ordnung" ale dlatego ze to bardzo pomaga w zyciu.

Japonia narazona jest na rozmaite niebezpieczenstwa: trzesienia ziemi, tajfuny, tsunami, osuniecia ziemi. Kleski zywiolowe nawiedzaja Japonie od wiekow i dlatego Japonczycy sa na takie rzeczy przygotowani psychicznie i materialnie. Psychicznie, bo zamiast narzekac i drzec szaty, zbieraja sie w sobie i odbudowuja to co zniszczone, cierpliwie, systematycznie i skutecznie. Sa w stanie zrozumiec ze jak sie jedzie zatloczonym pociagiem, to trzeba tak stawac by inni tez mogli wejsc i isc tak by nie wpadac na innych i zachowac plynnosc ruchu. Wiec jedni wchodza prawa, a drudzy wychodza lewa strone i nikt nie lamie zasad. A jak jest np. w Londynie?? Bez komentarza.....bo szlag mnie na miejscu trafi.

Japonczycy nie sluchaja glosnej muzyki w srodku nocy, nie wyrzucaja wszystkiego jak popadnie a jak juz cos wyrzucaja to pakuja to ladnie i porzadnie. Sprzataja po sobie stolik w kantynie i kawiarni. Stoja w kolejkach bez wyklucania sie i bycia niesympatycznym. Wiedza, ze czasem trzeba sluchac polecen. Bo to moze uratowac im zycie, a normalnie, po prostu uczynic je latwiejszym. Mozna na nich polegac. Mam calkowite zaufanie do japonskiej zywnosci, kosmetykow, odziezy. Rzeczy "made in Japan", nawet proste i zwykle sa najczesciej dobrze zaprojektowane, ladne i funkcjonalne. Ci ludzie mysla, ci ludzie dbaja, ich obchodzi...

Czasem trudno im byc super swietnymi. Czasem sa leniwi i maja wszystkiego dosc. Czasem chca uciec daleko od porzadku i dyscypliny. Wtedy sa w stanie zrobic rzeczy dziwne i czasem straszne...

Podziwiam Japonczykow za bardzo wiele rzeczy, ale czasem nie moge sie pogodzic z tym co zrobili. Jak w Nankinie, w czasie wojny... Mysle, ze dziwne i ekscentryczne stroje, zachowania, upodobanie do gier komputerowych i anime, sexu, przemocy czy alkoholu to ich wentyl bezpieczenstawa. Wymaga sie od nich wiele, bardzo wiele. I to od przedszkola. Zdyscyplinowanie, ktorym sie tak zachwycam, ma takze swoja ciemna strone. Japonczyk inny niz wszyscy moze miec klopoty... Bo jak mowi japonskie przyslowie "trzeba wbic gwozdz, ktory wystaje".

Buduja wewnetrzne swiaty. Czasem ich oczy sa takie smutne, nawet wtedy kiedy sie usmiechaja. Czasem sa szalone i buntownicze. Bo kiedy Japonczyk w koncu straci cierpliwosc, wszystko jest mozliwe. I wtedy nie jest sympatycznie. Samobojstwa dzieci, otaku niewychodzacy latami ze swoich pokoi, maniakalni zabojcy... to sie zdarza w Japonii.

Japonczycy sa tacy jacy sa z wielu powodow. Bo byli izolowani od reszty swiata, bo musieli walczyc z zywiolami a czasem sie im poddawac, bo pokochali nature i potrafia na nia patrzec jak nikt, bo sa zdolni i wyrafinowani artystycznie, bo sa soba...