Dzis premiera spektaklu kabuki w Sadlers Wells Theatre w Londynie. Goracy dzien jak na kabuki. Przed teatrem widzialam grupy Japonczykow, odswietnie odzianych i klaniajacych sie innym Japonczykom nisko, nizej lub wyzej, w zaleznosci od waznosci osoby, ktorej sie klaniaja. Juz sam ten widok jest niczym spektakl...kultury japonskiej stosowanej. Niesamowite...

Ja ostatnio pracuje duzo, zarabiajac na przyszlojesienne wakacje w Japonii. Nie mialam wiec czasu zabukowac biletu, a przez internet mialam klopot, bo cos nie klikalo. No wiec jutro ide zabukowac bilet osobiscie. I oby byly jeszcze miejsca...nawet na jaskolce. I tak wezme ze soba lornetke i teleobiektyw :)... No, lornetke na pewno, co do teleobiektywu- to nie posiadam wiec byl to zart. Ostatnio dziwne zarty sie mnie trzymaja, bo jestem pod wplywem lekow przciwbulowych. Reka po wypadku, czy raczej upadku ze stopnia autobusu na bruk londynski, nadal boli jak diabli. Z tej tez przyczyny nie mialam ani sily ani natchnienia na pisanie. Nawet pukanie obolalymi paluszkami w klawiature laptopa boli, oj boli... ale musze pracowac to i pisac powinnam. No to pisze...

Dzis bylam na zakupach w Muji na Oxford Street i ubawil mnie przednio tekst wyglaszany po japonsku przez mloda Japonke, ktora tez kupowala. Ostra byla dziewczyna i ostro wkurzona.

Panna rozmawiala z kims przez telefon i wyglaszala niepochlebne opinie o bandzie glupich obcokrajowcow czyli gaijinow, ktorzy nie wiedza jak sie zachowac i sa bardzo nieuprzejmi i ....dalej nie sluchalam bo Japonka zdenerwoana wyszla ze sklepu, a ja musialam placic za zakupy(zel do mycia twarzy, lotion nawilzajacy i dwa biale reczniki)

Rozumiem po japonsku coraz wiecej ... Wiec jednak uczenie sie jezyka po nocach daje rezultaty. Biedni sa Japonczycy, ktorzy musze zderzyc sie czolowo wrecz z niemilym obejsciem jakie gotuje to miasto nowo przybylym...a nawet dawniej przybylym. W koncu mnie wypchnieto z autobusu...

Ja sie juz nie moge doczekac powrotu do Tokyo...tam i kabuki pod reka i jak juz, to wpychaja czlowieka do pociagow w godzinach szczytu, a nie wypychaja na trotuar...taaaaa...

PS. I znowu nie poszlam na lunch do Tenshi, bo musialam isc do pracy jako zastepstwo...........

Dzis niedziela...prawie ze juz po niej ale co tam... Bylam na spacerze londonnym i udalo mi sie zrobic zdjecia paru Japonkom. I o Japonkach slow pare...

Japonskie kobiety uwielbiaja spotykac swoje znajome Japonki i prowadzic dosc dlugie rozmowy w miejscach czesto dziwnych. Tu mamy trzy panie, ktore spotkaly sia na stacji metra Piccadilly Circus i rozpoczely dluga i wesola konwersacje, przeplatana wybuchami dyskretnego smiechu, kiwaniem glowami itp. Panie te to niewatpliwie malzonki japonskich businessmanow pracujacych w Londynie. Skad wiem? Bo panie ubrane elegancko i w stonowane kolory, uczesane ladnie ale niezbyt wymyslnie i dyskretnie umalowane. Poza tym niosly torby z zakupow w Mitsukoshi i Japan Centre oraz ze sklepow z elegancka odzieza. Powazna malzonka powaznego japonskiego businessmana ubiera sie spokojnie i godnie oraz ladnie. Pastele dominuja.

Ubawil mnie plakat z Churchilem pokazujacym reka znak, ktory czesto robia japonskie dzieciaki na zdjeciach szkolnych. Dzieciaki i mlode Japonki. Mam wrazenie ze Japonczycy najbardziej jednak lubia swoje wlasne towarzystwo. Wcale mnie to nie dziwi bo ja tez najbardziej lubie tylko ich towarzystwo :). Ale ja, jak wiemy, niestety Japonka nie jestem...

A oto Japonka nowoczesna, modna i awangardowa. Ubrana w modne ciuszki i uczesana ekstrawagancko. Widocznie na kogos czeka z ta waliza. Czyzby dopiero przyjechala do Londynu? W tym domu za nia, 33 Brook Street, znajduje sie na pietrze japonski salon fryzjerski wiec moze panna jest fryzjerka i przyjechala na staz? Japonczycy pozbawieni towarzystwa innych Japonczykow wygladaja na nieco zagubionych. Czyzby "lost in translation"?