Zabawne jest to, ze tylu Japonczykow wlasciwie ucieka z Japonii. Bo w Japonii niby latwo i przyjemnie sie zyje...nie tak jednak do konca. Presja jest wielka. Zeby dostac sie do dobrego przdszkola, szkoly, byc dobrym uczniem, nie wychylac sie, radzic sobie w grupie, byc pilnym, pracowitym, milym ,cichym, skupionym, uprzejmym, zdyscyplinowanym, opanowanym, niezby glosnym, szanujacym starszych, szanujacym wladze, autorytety, przelozonych, nie sprawiac klopotu, zdobyc dobra prace, dobrze wyjsc za maz, kupic dom, splacac dom, wychowywac dzieci, pracowac, pracowac, pracowac...byc wartosciowym czlonkiem spoleczenstwa.

Wielu Japonczykow to wszystko przytlacza, dobija, unieszczesliwia, wiezi... Nie moga zlapac oddechu. I uciekaja... Wyjezdzaja tam gdzie wydaje im sie ze jest lepiej, lzej, liberalniej. Gdzie niedorzymanie slowa czy spoznienie nie oznacza utraty twarzy. Na Zachod...

Mysle, ze Japonczycy sa ciekawi innego zycia i chca przygody. Moi japonscy przyjaciele, ktorzy od lat mieszkaja za granica z takich wlasnie powpdow wyjechali z Japonii. Bo nie mogli zniesc presji, bo chcieli zyc inaczej, czuc sie wolni.

Ale...wielu wraca po latach do Japonii lub za nia teskni. Ja bym dala wszystko za to, by w Japonii moc mieszkac na zawsze...

Japonczycy wracajacy z zagranicy sa czesto postrzegani juz jako swego rodzaju obcy, "skazeni" obcymi wplywami. Ale za granica mieszkajac, mowia po japonsku, czesto zyja w japonskich spolecznosciach, dzielnicach. Kupuja japonskie jedzenie, chodza na przedstawienia kabuki...

Jak ta Japonka, ktorej zrobilam zdjecie w autobusie linii 38. Japonka jechala do Sadlers Wells Theatre...

Za granica zaczynaja dostrzegac, ze to co japonskie jest modne, budzi podziw, zainteresowanie, jest obiektem snobizmow elit...

Ludzie opuszczaja swoje ojczyzny z roznych powodow. Mysle, ze Japonczycy nosza Japonie w sobie. Zabieraja ja ze soba wszedzie :)

Mnie sie to podoba. Choc wole ich w Japonii...rozumiem ich chec zmiany. I w sumie, ciesze sie ze przyjezdzaja do Londynu. Bo dzieki nim jest mi tu lepiej...