Mozna ich spotkac w calej Japonii. Ubrani w swoje "kuloodporne", szare, granatowe lub czarne garnitury, wylewaja sie rankami ze stacji metra niczym fala smolistoczarnych glow i podazaja do swoich biur, gdzie spedzaja caly bozy dzien, az do nocy z przerwa na tzw. lunch.

Japonscy pracownicy biurowi, salarymani, biznesmeni. Jak zwal tak zwal. Mowimy o grupie facetow, ale i kobiet ,odzianych w garniturki i pracujacych dla rozmaitych firm, czesto ogromnych. Bezimienny tlum pracownikow biurowych, ojcow rodzin lub przyszlych ojcow rodzin, nudnych jak flaki z olejem i mega przewidywalnych?

Rano sniadanie, potem dluga  droga z przedmiesc np. Tokyo do biura, godzina lub dluzej w pociagu, okolo 10 lub 12 godzin w biurze, okolo 13- czas na lunch. Po pracy wyjscie z kolegami z biura na "jednego" lub wiecej. Powrot do domu, kapiel i lulu...i nastepnego dnia ten sam scenariusz. W weekend salaryman zmienia sie w niedzielnego tate lub gracza w golfa. Oto co ludzie mysla o  zyciu przecietnego japonskiego "biznesmena".

Ale biznesmen tez czlowiek... Wcale nie musi byc nudny, nawet jesli jego praca polega na zliczaniu danych o sprzedarzy felg. Fakt...wielu salarymanow ubiera sie w kiepsko skrojone garnitury, nosi zle wygladajace fryzury i okulary jak denka od butelek. Ale ja znam niezwyklych japonskich salarymanow...takich, ktorzy po pracy praktykuja medytacje zen, kendo, taniec towarzyski a nawet takich, ktorzy sa mysliwymi. Koledzy Kena, biznesmeni z wielkich japonskich korporacji, byli jednymi z najlepszych studentow w Japonii. Maja duza wiedze na wiele tematow, sa oczytani i niezwykle inteligentni. Rozmowa z nimi, po angielsku, to przyjemnosc. Nosza sie wprawdzie bardzo tradycyjnie, ale tylko dlatego, ze taki jest wymog firmy. M np, wyglada jak niewinna owieczka w tych swoich okularkach i garniturku, ale kiedys byl profesjonalnym tancerzem, a nawet zigolakiem. Wiele tajemnic kryja sztywne garnitury japonskich salarymanow... a ja znam tylko pare z nich...